Rasim Özdenören’in Aşkın Diyalektiği kitabı aşkı nasıl anlatıyor?
Aşk, dostluk gibi değildir. Dostluk, karşılığını görmediği anda biter, onu tek taraflı olarak sürdürmenin imkanı yoktur. Oysa aşk, daha başlangıçta, karşılıksız olarak doğar.
Aşk bir yalvarmadır: Kalbin yalvarışıdır.
Doğallık aşk için bir hiçliktir, bir umut kırıklığıdır. Kendi çok özel koşullarını yaratamamış olan ilişkiye aşk diyemezsiniz. Her aşk kendine göre bir yapıttır. Her yapıt gibi onda da bütün bir insanlığı bulursunuz. Her aşk kendi içinde kendi varoluş koşullarını taşır ya da yaratır. O yüzden her aşk kendince büyük kendince önemlidir, kendi olmakla güçlüdür.
Bir kere âşık olduğuna karar veren kimsenin iç çatışması da başlamış olur. O, artık istikrarını yitirir. Onun bütün gayesi, sevgiliye kavuşma noktasında kilitlenir. Ona kavuşuncaya kadar giriştiği savaşımda başına gelecek zilletin izzetten farkı yoktur.
Aşk ve ölüm: Dünyanın ön kapısıyla arka kapısı. Bunlar bizde nasıl da çözülmezcesine birleşmiştir!
Âşık, âşık olduğunun bilincine sevgiliden ayrı düştüğü zaman varıyor.
